Μου φαίνεται σχεδόν απίστευτο το πέρασμα του χρόνου. Απίστευτο, αδιανόητο και ραγδαίο... τόσο ραγδαίο... Τέτοια ώρα πριν τέσσερα χρόνια κοιμόμουν ήσυχα και χωρίς πρόβλημα κανένα. Τέσσερα χρόνια μετά οι αναμνήσεις πειράζουν το μυαλό μου. Αναμνήσεις μιας χαμένης αγάπης. Αναμνήσεις ενός ξεθωριασμένου πια έρωτα. Κι όμως αγαπητοί, πέρασαν τέσσερα χρόνια από εκείνη τη Δευτέρα που άλλαξε τον κόσμο μου. Έχω πολλές φορές αναρωτηθεί πού θα βρισκόμουν τώρα αν δεν είχε συμβεί τίποτα. Πόσο καλύτερη ή πόσο χειρότερη θα ήταν η θέση μου. Παράλογα και φυσικά αναπάντητα ερωτήματα. Δεν υπάρχει λόγος να φλυαρήσω άλλο. Θα ευχηθώ απλά "Χρόνια (μας) πολλά" κι ας μην συναντηθήκαμε πραγματικά ποτέ. "Χρόνια (μας) πολλά" κι ας με φοβήθηκες κι ας σε φοβήθηκα. Ποτέ δε θα ξεχάσουμε ο ένας τον άλλο όπως και να έχει...
"Κι είναι λέω ο Παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή, να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί..."
No comments:
Post a Comment