Despedida

 Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται ήρθε η ώρα να γράψω το τελευταίο μου κεφάλαιο. Τρεις μέρες μετά την συνάντησή μας δεν έχω καταφέρει να κοιμηθώ φυσιολογικά, δεν έχω καταφέρει να φάω τίποτα και από το πρωί μέχρι το βράδυ σκέφτομαι τα όσα είπαμε. Τόσο απρόσμενη ήταν αυτή η συνάντηση και τόσο μεγάλο το σοκ που έλαβα που δεν μπορώ ακόμα να συνειδητοποιήσω τα όσα ειπώθηκαν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο θυμός και η σύγχυση της πρώτης μέρας πέρασε για τα καλά.

 Έχω δημιουργήσει στο μυαλό μου δεκάδες σενάρια εναλλακτικών διαλόγων, δεκάδες προτάσεις που δεν ξεστόμισα, έχω σκεφτεί αυτές τις μέρες πάρα πολύ. Όμως στο τέλος πάντα καταλήγω στο ότι δεν γίνεται  να έληγε διαφορετικά η κουβέντα μας. Δεν με κατάλαβες ποτέ και ο χαρακτήρας σου δε θα σε αφήσει να με καταλάβεις ποτέ. Δεν με πειράζει πια, εγώ σε κατάλαβα απόλυτα και σε όλο σου το... "μεγαλείο". Κατανόησα πλήρως πως δυστυχώς δεν θα μπορέσει να υπάρξει μεταξύ μας ποτέ κάποια δίοδος επικοινωνίας διότι είμαστε τόσο διαφορετικοί τελικά κι εσύ τόσο...εσύ! Είσαι τόσο ξεχωριστός που γίνεται αδύνατη η συνεννόηση μας. Δεν λυπάμαι. Όχι καθόλου δεν λυπάμαι, κι ας σου πέρασε από το μυαλό ότι ίσως με στενοχώρησες. Όπως σου είπα, αγάπη μου, δεν μπορείς να με στενοχωρήσεις περισσότερο. Να με απογοητεύσεις ναι. Ας μην επαναλαμβάνομαι.

 Σαν επίλογο θέλω να σε ευχαριστήσω. Σ' ευχαριστώ που στάθηκες και μου μίλησες, που με έκανες να καταλάβω πόσο άδικα με βασάνιζε αυτή η "εκκρεμότητα" που αποτελούσες για 'μένα αυτά τα δύο χρόνια. Καμία εκκρεμότητα πια, αγάπη μου. Κι ας λες πως θα σε ξεχάσω, δεν πρόκειται. Όμως πια νιώθω ελεύθερη. Νιώθω ανάλαφρη, σα να έφυγε από πάνω μου ένα βάρος δυσβάσταχτο και τυραννικό. Σ' ευχαριστώ που με ελευθέρωσες από τα απομεινάρια της αγάπης μου και από αυτή την ανόητη προσδοκία που είχα μέσα μου, καλώς ή κακώς. Σε συγχωρώ για όλα εν τέλει. Δεν με κατάλαβες ποτέ, αγάπη μου. Δεν φταις εσύ, αυτός είσαι. Δε σε κατηγορώ άλλο. Νιώθω όμορφα, ήρεμα, ειρηνικά. Σ' ευχαριστώ γι' αυτό και σου εύχομαι τα καλύτερα. Αντίο (επιτέλους) και σε εσένα και στους μελλοντικούς τυχαίους αναγνώστες αυτού του blog. Δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω, είμαι καινούργια. Έτοιμη για τη νέα αρχή μου.

Αντίο.

Jasmine van den Bogaerde

μια πολύ όμορφη και ευχάριστη 16χρονη έκπληξη από τη Μ.Βρετανία...

Aniversario IV

 Μου φαίνεται σχεδόν απίστευτο το πέρασμα του χρόνου. Απίστευτο, αδιανόητο και ραγδαίο... τόσο ραγδαίο... Τέτοια ώρα πριν τέσσερα χρόνια κοιμόμουν ήσυχα και χωρίς πρόβλημα κανένα. Τέσσερα χρόνια μετά οι αναμνήσεις πειράζουν το μυαλό μου. Αναμνήσεις μιας χαμένης αγάπης. Αναμνήσεις ενός ξεθωριασμένου πια έρωτα. Κι όμως αγαπητοί, πέρασαν τέσσερα χρόνια από εκείνη τη Δευτέρα που άλλαξε τον κόσμο μου. Έχω πολλές φορές αναρωτηθεί πού θα βρισκόμουν τώρα αν δεν είχε συμβεί τίποτα. Πόσο καλύτερη ή πόσο χειρότερη θα ήταν η θέση μου. Παράλογα και φυσικά αναπάντητα ερωτήματα. Δεν υπάρχει λόγος να φλυαρήσω άλλο. Θα ευχηθώ απλά "Χρόνια (μας) πολλά" κι ας μην συναντηθήκαμε πραγματικά ποτέ. "Χρόνια (μας) πολλά" κι ας με φοβήθηκες κι ας σε φοβήθηκα. Ποτέ δε θα ξεχάσουμε ο ένας τον άλλο όπως και να έχει...

"Κι είναι λέω ο Παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή, να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί..."

ΗΑΒΙΤΟ

Mundos Paralelos

  Φαντάσου. Φαντάσου λέω. Προσπάθησε να σκεφτείς ότι υπάρχουν δύο κόσμοι στη ζωή. Ο δικός σου, αυτός που ξέρεις, αυτός που εμπιστεύεσαι και απορρίπτεις και ένας ακόμη. Φαντάσου πως υπάρχει ένας κόσμος ίδιος με τον δικό σου αλλά διαφορετικός ταυτόχρονα. Ο κόσμος των επιθυμιών μας. Ο κόσμος που νομίζουμε πως θα θέλαμε να ζούμε μέσα του. Εκεί νομίζεις πως θα μπορούσες να βρεις ό,τι θέλει πιο πολύ η καρδιά σου. Εκεί νομίζεις πως θα μπορούσες να είσαι όποιος ήθελες. Νομίζεις πως θα μπορούσες να ευτυχήσεις απόλυτα. Ο κόσμος της ευτυχίας σου λοιπόν, της απόλυτης και αδιάλειπτης ψυχικής σου ευδαιμονίας. Ένας κόσμος ονειρικός. Το ερώτημα είναι αν θα βρίσκεσαι πράγματι μέσα σε ένα όνειρο ή αν θα γκρεμοτσακιστείς απότομα στο χειρότερό σου εφιάλτη. Φαντάσου αυτός ο κόσμος που τόσο απελπισμένα αναζητείς να μην είναι τίποτα άλλο παρά μια χειρότερη εκδοχή του εαυτού σου, μια απεικόνιση του πόσο μίζερη θα μπορούσε να είναι η ζωή σου.

  Είδα στις σκέψεις μου απόψε έναν τέτοιο κόσμο, μια παράλληλη πραγματικότητα όπου όλα ήταν φαινομενικά αψεγάδιαστα οργανωμένα. Είδα ανθρώπους που λείπουν να έχουν κυρίαρχο ρόλο στο καινούργιο αυτό σύμπαν, είδα συναισθήματα ξεχασμένα και κομματιασμένα να επαναστατούν και να ορίζουν τις καταστάσεις. Είδα ένα άλλο εγώ, πεπεισμένο πως ζει στην ολοκληρωτική ευτυχία και πως δεν έχει τίποτα παραπάνω να περιμένει. Ύστερα ο ουρανός σ' αυτόν τον κόσμο σκοτείνιασε ξαφνικά. Οι επιθυμίες και οι φιλοδοξίες έβγαλαν τα αγγελικά τους προσωπεία και τα πέταξαν στις βρώμικες γωνίες της εικόνας που είχα μπροστά μου. Είδα τότε τον ορίζοντα να ζαρώνει, να γίνεται άσχημος και να σαπίζει αφήνοντας πίσω του μια εφιαλτική αίσθηση. Τρόμαξα με την συντριπτική κατάληξη της τελειότητας που αναζητούσα στο μυαλό μου. Ίσως τελικά δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Ίσως δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Ίσως η πραγματικότητα που ζούμε είναι η πιο ασφαλής για τον εαυτό μας. Ίσως υπάρχουν και χειρότερα.

Activado-Desactivado

Απλά φαντάσου.

llama eterna II [GRIEGO]

 Λέω....ξελέω....γράφω....ξεγράφω....ύστερα διαβάζω παλιά μου γράμματα και γελάω πάλι....πάλι με κοροιδέυω...πάλι απορώ με το τί με κάνει και αλλάζω. Αλλάζω όμως; Ή σκέφτομαι εκτενέστερα; Διαυγέστερα; Πιο σφαιρικά ίσως; Αν ήξερα να δώσω έστω και μία απάντηση ειλικρινή και απόλυτη σε ένα από αυτά τα ερωτήματα τώρα μάλλον δεν θα ήμουνα εδώ πάλι. Να γράφω. Ή μάλλον να ξεγράφω. Να αναγράφω, να διορθώνω, να εντυπώνω καλύτερα και από μια νέα οπτική.
 Πίστευα πως αν σε έβλεπα μπροστά μου ξανά, θα κινδύνευα. Θα κινδύνευε η λησμονιά και τα βράδια μου. Θα έπεφτα πάλι στα μάτια μου και θα γελούσα ειρωνικά με εμένα. Ακόμα είμαι σίγουρη ότι το να μην σε αντιμετωπίσω από κοντά είναι μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει ποτέ. Δεν έχω και δεν ξέρω αν θα αποκτήσω ποτέ τη δύναμη να σε ξαναντιρκύσω χωρίς να φοβάμαι μη με πληγώσεις έστω και με το ανεξήγητα περιφρονητικό βλέμμα σου. Τουλάχιστον τώρα δεν μπορώ να το κάνω ακόμα. Γι' αυτούς τους λόγους, είμαι ευτυχισμένη που δεν παρευρέθηκα "εκεί".
Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Μια εικόνα για να σε επηρεάσει δεν χρειάζεται να είναι ζωντανή τελικά. Και η απαθανάτηση ακόμα ενός βλέμματος μπορεί να έχει παρόμοιες αν και λιγότερο αποτελεσματικές συνέπειες. Κάθε μέρα που περνάει, κάθε μήνα που περνάει, και πολύ περισσότερο κάθε χρόνο που περνάει καταλαβαίνω και κάτι ακόμα. Επεκτείνω λίγο παραπάνω την οπτική μου στην ιστορία. Προσπάθησα να διακωμωδήσω το γεγονός όσο δεν πάει, προσπάθησα να γελάσω μαζί σου, να σε κοροϊδέψω, αλλά το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι μια ανεπιτυχή προσπάθεια να ξεγελάσω εμένα την ίδια. Αν ήξερες μόνο πόσες φορές έχω προσπαθήσει να σε μισήσω. Αμέτρητες. Μερικές μάλιστα νόμιζα τόσο ότι τα κατάφερα που στο τέλος η απογοήτευση της αποτυχίας μου ήταν μέγιστη. Τελικά τί συναίσθημα μου έχεις αφήσει; Απογοήτευση; Μίσος; Πόνο; Εξαπάτηση; Αδιαφορία; Αγάπη; Αγ...αγάπη; Όχι αγάπη. Το θεωρώ ανίερο να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη όταν αναφέρομαι σε εσένα πια. Έχω αρνηθεί άπειρες φορές ότι σταμάτησα να σ' αγαπώ. Γιατί όμως αγκάλιασα έτσι την παγωμένη σου εικόνα; Ξανά μετά από αυτά τα χρόνια, μετά από ό,τι έχει συμβεί; Γιατί άραγε; Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί; Φοβάμαι να το ψάξω πιο βαθιά. Από τη μία υπάρχει το ενδεχόμενο να καταλήξω πως απλά έτυχε να με επηρεάσεις πάλι γιατί βρίσκομαι σε μια δύσκολη χρονική περίοδο και πως δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Από την άλλη όμως... όχι αυτή την "άλλη" δεν θέλω να την σκέφτομαι καθόλου.* Δεν θέλω να την λογαριάζω. Ο καιρός θα περάσει. Όπως πέρασαν κι αυτά τα τέσσερα σχεδόν χρόνια θα περάσουν κι άλλα τόσα. Και τότε θα έρθει η μέρα που περιμένω. Θα έρθει η μέρα που θα κάνω αυτό το γενναίο βήμα και θα ξεδιαλύνω μια για πάντα τα πράγματα. Δεν θα φύγω από αυτή την ήπειρο άπραγη το ορκίζομαι. Ό,τι κι αν γίνει θα φύγω με τη συνείδηση μου καθαρή.
 Η "αιώνια φλόγα" άναψε πάλι στο μυαλό μου κοιτάζοντάς σε. Την έχω αποδεχτεί πια, και αυτό είναι γεγονός. Όπως επίσης είναι γεγονός ότι θα σε ξεχάσω πάλι. Ίσως και πιο γρήγορα γιατί οι συναισθηματικοί μου επίδεσμοι δυνάμωσαν με το πέρασμα του χρόνου. Αχ, αυτός ο χρόνος. Τον αγαπώ τόσο πολύ. Ναι, τον χρόνο παραδέχομαι χωρίς φόβο πως τον αγαπώ. Γιατί όμοιος του δεν υπάρχει. Ο χρόνος δεν μπορεί με τίποτα να με πληγώσει. Με επουλώνει, με φροντίζει, με θρέφει. Σε αυτόν ελπίζω και μόνο. Σε εμένα έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη και δεν μου έχω καμιά απαίτηση.
 Πόσα να γράψεις, πόσα να πεις, πόσα να θυμηθείς για κάποιον που η εικόνα του είναι θολή και καθάρια ταυτόχρονα. Το ξεκαθαρισμένο μου τοπίο ήρθε η ώρα να ξαναθολώσω. Το ξέρω θα μου πάρει λίγο καιρό αλλά θα τα καταφέρω να σε κρύψω πάλι πίσω από μια πειραγμένη εικόνα με κακή εστίαση και από λανθασμένη οπτική γωνία. Θα σε τοποθετήσω πάλι αλλού, θα δεις.



*την τελευταία φορά που αναλογίστηκα αυτή την πλευρά κατέληξα στην αρχή της πιο επίπονης ιστορίας που έχω ζήσει. αναρωτήθηκα αν ένας ενθουσιασμός μπορεί να σημαίνει κάτι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό, και κατέληξα να κρέμομαι από μια κλωστή μονομερούς αγάπης και λατρείας που έσπασε πριν το καταλάβω και με γκρέμισε στα έγκατα του κόσμου μου.