Λέω....ξελέω....γράφω....ξεγράφω....ύστερα διαβάζω παλιά μου γράμματα και γελάω πάλι....πάλι με κοροιδέυω...πάλι απορώ με το τί με κάνει και αλλάζω. Αλλάζω όμως; Ή σκέφτομαι εκτενέστερα; Διαυγέστερα; Πιο σφαιρικά ίσως; Αν ήξερα να δώσω έστω και μία απάντηση ειλικρινή και απόλυτη σε ένα από αυτά τα ερωτήματα τώρα μάλλον δεν θα ήμουνα εδώ πάλι. Να γράφω. Ή μάλλον να ξεγράφω. Να αναγράφω, να διορθώνω, να εντυπώνω καλύτερα και από μια νέα οπτική.
Πίστευα πως αν σε έβλεπα μπροστά μου ξανά, θα κινδύνευα. Θα κινδύνευε η λησμονιά και τα βράδια μου. Θα έπεφτα πάλι στα μάτια μου και θα γελούσα ειρωνικά με εμένα. Ακόμα είμαι σίγουρη ότι το να μην σε αντιμετωπίσω από κοντά είναι μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει ποτέ. Δεν έχω και δεν ξέρω αν θα αποκτήσω ποτέ τη δύναμη να σε ξαναντιρκύσω χωρίς να φοβάμαι μη με πληγώσεις έστω και με το ανεξήγητα περιφρονητικό βλέμμα σου. Τουλάχιστον τώρα δεν μπορώ να το κάνω ακόμα. Γι' αυτούς τους λόγους, είμαι ευτυχισμένη που δεν παρευρέθηκα "εκεί".
Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Μια εικόνα για να σε επηρεάσει δεν χρειάζεται να είναι ζωντανή τελικά. Και η απαθανάτηση ακόμα ενός βλέμματος μπορεί να έχει παρόμοιες αν και λιγότερο αποτελεσματικές συνέπειες. Κάθε μέρα που περνάει, κάθε μήνα που περνάει, και πολύ περισσότερο κάθε χρόνο που περνάει καταλαβαίνω και κάτι ακόμα. Επεκτείνω λίγο παραπάνω την οπτική μου στην ιστορία. Προσπάθησα να διακωμωδήσω το γεγονός όσο δεν πάει, προσπάθησα να γελάσω μαζί σου, να σε κοροϊδέψω, αλλά το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι μια ανεπιτυχή προσπάθεια να ξεγελάσω εμένα την ίδια. Αν ήξερες μόνο πόσες φορές έχω προσπαθήσει να σε μισήσω. Αμέτρητες. Μερικές μάλιστα νόμιζα τόσο ότι τα κατάφερα που στο τέλος η απογοήτευση της αποτυχίας μου ήταν μέγιστη. Τελικά τί συναίσθημα μου έχεις αφήσει; Απογοήτευση; Μίσος; Πόνο; Εξαπάτηση; Αδιαφορία; Αγάπη; Αγ...αγάπη; Όχι αγάπη. Το θεωρώ ανίερο να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη όταν αναφέρομαι σε εσένα πια. Έχω αρνηθεί άπειρες φορές ότι σταμάτησα να σ' αγαπώ. Γιατί όμως αγκάλιασα έτσι την παγωμένη σου εικόνα; Ξανά μετά από αυτά τα χρόνια, μετά από ό,τι έχει συμβεί; Γιατί άραγε; Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί; Φοβάμαι να το ψάξω πιο βαθιά. Από τη μία υπάρχει το ενδεχόμενο να καταλήξω πως απλά έτυχε να με επηρεάσεις πάλι γιατί βρίσκομαι σε μια δύσκολη χρονική περίοδο και πως δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Από την άλλη όμως... όχι αυτή την "άλλη" δεν θέλω να την σκέφτομαι καθόλου.* Δεν θέλω να την λογαριάζω. Ο καιρός θα περάσει. Όπως πέρασαν κι αυτά τα τέσσερα σχεδόν χρόνια θα περάσουν κι άλλα τόσα. Και τότε θα έρθει η μέρα που περιμένω. Θα έρθει η μέρα που θα κάνω αυτό το γενναίο βήμα και θα ξεδιαλύνω μια για πάντα τα πράγματα. Δεν θα φύγω από αυτή την ήπειρο άπραγη το ορκίζομαι. Ό,τι κι αν γίνει θα φύγω με τη συνείδηση μου καθαρή.
Η "αιώνια φλόγα" άναψε πάλι στο μυαλό μου κοιτάζοντάς σε. Την έχω αποδεχτεί πια, και αυτό είναι γεγονός. Όπως επίσης είναι γεγονός ότι θα σε ξεχάσω πάλι. Ίσως και πιο γρήγορα γιατί οι συναισθηματικοί μου επίδεσμοι δυνάμωσαν με το πέρασμα του χρόνου. Αχ, αυτός ο χρόνος. Τον αγαπώ τόσο πολύ. Ναι, τον χρόνο παραδέχομαι χωρίς φόβο πως τον αγαπώ. Γιατί όμοιος του δεν υπάρχει. Ο χρόνος δεν μπορεί με τίποτα να με πληγώσει. Με επουλώνει, με φροντίζει, με θρέφει. Σε αυτόν ελπίζω και μόνο. Σε εμένα έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη και δεν μου έχω καμιά απαίτηση.
Πόσα να γράψεις, πόσα να πεις, πόσα να θυμηθείς για κάποιον που η εικόνα του είναι θολή και καθάρια ταυτόχρονα. Το ξεκαθαρισμένο μου τοπίο ήρθε η ώρα να ξαναθολώσω. Το ξέρω θα μου πάρει λίγο καιρό αλλά θα τα καταφέρω να σε κρύψω πάλι πίσω από μια πειραγμένη εικόνα με κακή εστίαση και από λανθασμένη οπτική γωνία. Θα σε τοποθετήσω πάλι αλλού, θα δεις.
*την τελευταία φορά που αναλογίστηκα αυτή την πλευρά κατέληξα στην αρχή της πιο επίπονης ιστορίας που έχω ζήσει. αναρωτήθηκα αν ένας ενθουσιασμός μπορεί να σημαίνει κάτι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό, και κατέληξα να κρέμομαι από μια κλωστή μονομερούς αγάπης και λατρείας που έσπασε πριν το καταλάβω και με γκρέμισε στα έγκατα του κόσμου μου.
Πίστευα πως αν σε έβλεπα μπροστά μου ξανά, θα κινδύνευα. Θα κινδύνευε η λησμονιά και τα βράδια μου. Θα έπεφτα πάλι στα μάτια μου και θα γελούσα ειρωνικά με εμένα. Ακόμα είμαι σίγουρη ότι το να μην σε αντιμετωπίσω από κοντά είναι μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει ποτέ. Δεν έχω και δεν ξέρω αν θα αποκτήσω ποτέ τη δύναμη να σε ξαναντιρκύσω χωρίς να φοβάμαι μη με πληγώσεις έστω και με το ανεξήγητα περιφρονητικό βλέμμα σου. Τουλάχιστον τώρα δεν μπορώ να το κάνω ακόμα. Γι' αυτούς τους λόγους, είμαι ευτυχισμένη που δεν παρευρέθηκα "εκεί".
Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Μια εικόνα για να σε επηρεάσει δεν χρειάζεται να είναι ζωντανή τελικά. Και η απαθανάτηση ακόμα ενός βλέμματος μπορεί να έχει παρόμοιες αν και λιγότερο αποτελεσματικές συνέπειες. Κάθε μέρα που περνάει, κάθε μήνα που περνάει, και πολύ περισσότερο κάθε χρόνο που περνάει καταλαβαίνω και κάτι ακόμα. Επεκτείνω λίγο παραπάνω την οπτική μου στην ιστορία. Προσπάθησα να διακωμωδήσω το γεγονός όσο δεν πάει, προσπάθησα να γελάσω μαζί σου, να σε κοροϊδέψω, αλλά το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι μια ανεπιτυχή προσπάθεια να ξεγελάσω εμένα την ίδια. Αν ήξερες μόνο πόσες φορές έχω προσπαθήσει να σε μισήσω. Αμέτρητες. Μερικές μάλιστα νόμιζα τόσο ότι τα κατάφερα που στο τέλος η απογοήτευση της αποτυχίας μου ήταν μέγιστη. Τελικά τί συναίσθημα μου έχεις αφήσει; Απογοήτευση; Μίσος; Πόνο; Εξαπάτηση; Αδιαφορία; Αγάπη; Αγ...αγάπη; Όχι αγάπη. Το θεωρώ ανίερο να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη όταν αναφέρομαι σε εσένα πια. Έχω αρνηθεί άπειρες φορές ότι σταμάτησα να σ' αγαπώ. Γιατί όμως αγκάλιασα έτσι την παγωμένη σου εικόνα; Ξανά μετά από αυτά τα χρόνια, μετά από ό,τι έχει συμβεί; Γιατί άραγε; Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί; Φοβάμαι να το ψάξω πιο βαθιά. Από τη μία υπάρχει το ενδεχόμενο να καταλήξω πως απλά έτυχε να με επηρεάσεις πάλι γιατί βρίσκομαι σε μια δύσκολη χρονική περίοδο και πως δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Από την άλλη όμως... όχι αυτή την "άλλη" δεν θέλω να την σκέφτομαι καθόλου.* Δεν θέλω να την λογαριάζω. Ο καιρός θα περάσει. Όπως πέρασαν κι αυτά τα τέσσερα σχεδόν χρόνια θα περάσουν κι άλλα τόσα. Και τότε θα έρθει η μέρα που περιμένω. Θα έρθει η μέρα που θα κάνω αυτό το γενναίο βήμα και θα ξεδιαλύνω μια για πάντα τα πράγματα. Δεν θα φύγω από αυτή την ήπειρο άπραγη το ορκίζομαι. Ό,τι κι αν γίνει θα φύγω με τη συνείδηση μου καθαρή.
Η "αιώνια φλόγα" άναψε πάλι στο μυαλό μου κοιτάζοντάς σε. Την έχω αποδεχτεί πια, και αυτό είναι γεγονός. Όπως επίσης είναι γεγονός ότι θα σε ξεχάσω πάλι. Ίσως και πιο γρήγορα γιατί οι συναισθηματικοί μου επίδεσμοι δυνάμωσαν με το πέρασμα του χρόνου. Αχ, αυτός ο χρόνος. Τον αγαπώ τόσο πολύ. Ναι, τον χρόνο παραδέχομαι χωρίς φόβο πως τον αγαπώ. Γιατί όμοιος του δεν υπάρχει. Ο χρόνος δεν μπορεί με τίποτα να με πληγώσει. Με επουλώνει, με φροντίζει, με θρέφει. Σε αυτόν ελπίζω και μόνο. Σε εμένα έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη και δεν μου έχω καμιά απαίτηση.Πόσα να γράψεις, πόσα να πεις, πόσα να θυμηθείς για κάποιον που η εικόνα του είναι θολή και καθάρια ταυτόχρονα. Το ξεκαθαρισμένο μου τοπίο ήρθε η ώρα να ξαναθολώσω. Το ξέρω θα μου πάρει λίγο καιρό αλλά θα τα καταφέρω να σε κρύψω πάλι πίσω από μια πειραγμένη εικόνα με κακή εστίαση και από λανθασμένη οπτική γωνία. Θα σε τοποθετήσω πάλι αλλού, θα δεις.
*την τελευταία φορά που αναλογίστηκα αυτή την πλευρά κατέληξα στην αρχή της πιο επίπονης ιστορίας που έχω ζήσει. αναρωτήθηκα αν ένας ενθουσιασμός μπορεί να σημαίνει κάτι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό, και κατέληξα να κρέμομαι από μια κλωστή μονομερούς αγάπης και λατρείας που έσπασε πριν το καταλάβω και με γκρέμισε στα έγκατα του κόσμου μου.
