Η διακοπή κάθε επαφής δείχνει να έχει αποτέλεσμα προς το παρόν. Σε σκέφτομαι όλο και λιγότερο (ας εξαιρέσουμε το χθεσινό μου όνειρο γιατί ήταν κάτι αυθόρμητο και ξαφνικό) και δεν μπορώ πια να μας φανταστώ μαζί εύκολα. Τίποτα δεν είναι πια απλό και εύκολο. Τίποτα δεν είναι το ίδιο και συνειδητοποιώ σιγά σιγά (πραγματικά αυτή τη φορά) ότι απλά δεν ήταν γραφτό. Συνειδητοποιώ ότι δεν είναι γραφτό. Συνειδητοποιώ ότι ούτε πρόκειται να γραφεί κάτι ποτέ. Μόνο εγώ θα μείνω να γράφω. Ελπίζω όχι για σένα. Μην με παρεξηγήσεις. Απλά δεν έχει νόημα. Ποτέ δεν είχε, όμως εγώ έψαχνα να το βρω. Και τώρα που ξεκαθαρίζει το τοπίο όλα φαίνονται διαφορετικά. Παιδικά, αστεία, ντροπιαστικά (και για τους δυο μας), αθώα και πονηρά μαζί. Μου πήρε μισό χρόνο για να το καταφέρω αυτό (χωρίς να εγγυόμαι ότι έχω αγγίξει το τελικό στάδιο) όμως ειλικρινά πίστευα ότι θα χρειαστώ περισσότερο. Και παρόλο που παρουσιάζω την "αποχή" μου με χαρά, την ίδια στιγμή γράφω για σένα...πάλι. Ίσως θα ήταν φρόνιμο να σταματήσω για να φανούν τα λόγια μου ως απλή καταγραφή γεγονότων και όχι συνέχεια μιας άσχημης εμμονής. Το δέχομαι...
