"Μόνο αυτοί που αγαπάμε μπορούν να μας προδώσουν. Ο πόνος της προδωσίας είναι αβάσταχτος...σαν να σε σπρώχνουν ξαφνικά στο κενό. Είσαι χαμένος..άδειος..γιατί πάντα από πίσω υπάρχει αγάπη. Η αγάπη που άλλοι ονειρεύονται, που άλλοι αρνούνται και που άλλοι δεν έζησαν ποτέ. Κι εσύ την έχασες...για πάντα."Μ' άρεσε και είπα να το παραθέσω... Σκέφτομαι ότι ίσως θα 'πρεπε να σχολιάσω κάτι πάνω σ' αυτό. Μια και είναι κάτι που γνωρίζω άμμεσα. Μέ όλους τους τρόπους και σε όλο του το μεγαλείο. Αν μπορεί να θεωρηθεί μεγαλειώδες ένα τέτοιο συναίσθημα. Ίσως κάθε συναίσθημα εμπεριέχει κάτι το "σπουδαίο", κάτι το "άξιο θαυμασμού", ίσως μερικές φορές δεν θέλεις να το δεις. Ίσως... Αντιμετωπίζοντας -ακόμα- κάποια εναπομείναντα φαντάσματα περνούν οι μέρες. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δεν πρόκειται να εξαφανιστούν ποτέ στ' αλήθεια. Μπορεί γι' αυτό να λέγονται και "φαντάσματα". Γιατί υπάρχουν χωρίς να φαίνονται. Υπάρχουν όμως. Και με τρομάζουν κάποιες φορές. Και με κουράζουν πολύ, και με πνίγουν. Μια μάχη που ποτέ δεν τελειώνει απλά κατασταλάζει για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Στο σημείο εκείνο που θες να αλλάξεις πεδίο (μάχης;) και αντιπάλους -ή καλύτερα συμμάχους- πάλι έρχονται οι παλιοί λογαριασμοί να σου θυμήσουν ότι όχι δεν ξεμπέρδεψες έτσι απλά μαζί τους. Αυτά τα αποκρουστικά φαντάσματα. Πιστεύεις ότι υπάρχουν φαντάσματα; Ή τα δημιουργεί το μυαλό σου από το πουθενά; Αν μου απαντήσεις θα σκεφτώ μήπως βρω κι εγώ κάποια απάντηση...
