Sentidos

    Ό,τι κι αν πεις εγώ ακούω...
    Ό,τι κι αν σκεφτείς εγώ θα ακούω συνέχεια...
    Ό,τι κι αν κάνεις εγώ θα έχω ακούσει ήδη...
    Ό,τι κι αν θες εγώ άκουσα...
    Σε είδα, ναι. Μακριά...κοντά...μικρή απόσταση νομίζω...
    Έκανα να σε φτάσω μα τα χέρια μου μ'απογοήτευσαν.
    Τεντώθηκα στις μύτες των ποδιών μου, προέκτεινα τα κόκαλά μου και η απόσταση     
    μεγάλωσε. Μάλλον γελούσε μαζί μου.

    Αδιανόητο να μη σε φτάνω.
    Είσαι κοντά μου. Εδώ, σε βλέπω. Μυρίζω το δέρμα σου. Νιώθω την ανάσα σου δίπλα
    μου.
    Αδιανόητο να μη σε φτάνω. Μικρή απόσταση στα μάτια μου.
   Μας βλέπεις μακριά, γι' αυτό δε σε φτάνω.
   Μας ακούς με διαφορετικούς ήχους, γι' αυτό δε σ' έφτασα.
   Μας νιώθεις από ξεχωριστές πλευρές, γι' αυτό δε θα σε φτάσω...

Destino Extraño

Δύσκολος χάρτης να διαβάσεις τα λόγια της ψυχής. Πρέπει να έχεις ζήσει μια ζωή μεγάλη, γεμάτη κούραση κι απελπισία. Χαράζεις αλλιώς το δρόμο σου; Γνωρίζεις διαφορετικά τι πάει να πεί "άνθρωπος";
Γέλα, οι μοίρες ξέρουνε καλά την ιστορία. Κανείς ποτέ δεν τις ξεγέλασε. Ποιος θαρρείς πως είσαι; Έχεις θάρρος και καρδιά γενναία, μα μυαλό δε σου 'δωσε κανείς!
Κι αν περάσεις; Θα βρεις μήπως την ευτυχία; Αν δεν πονέσεις πώς θα γνωρίσεις την αγάπη; Αν δεν νοιαστείς πώς θα φιλήσεις τη γνώση; Αν δεν τρέξεις πώς θα ανέβεις;
Σπίτι σου ο κόσμος, μα η ζωή εύκολη φίλε μου δεν είναι.

cuento de hadas [COMIENZO]

Μια φορά...
ήταν αυτό εκεί και με κοιτούσε.
Δεν το ζήτησα. Εγώ ποτέ.
Διαπεραστικά σαν ξίφη τα μάτια.
Το χρώμα τους δεν θυμάμαι να το 'χα ξαναδεί.
"Όχι από εδώ", η απάντηση που πήρα.
Τον τόπο, άγνωστο μου χαρακτήρισαν.
Μακρινό και άβατο τοπίο. Απαγορευμένο σε 'μένα.
"Γιατί;" ρώτησα.
Μια λευκή σελίδα με κίτρινες κουκίδες.
Ό,τι ισχύει, ισχύει. Ποιος το ορίζει;
Άγραφοι νόμοι κι απαράβατοι.
                                                        Τι κι αν η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς;
                                                        Η σελίδα συνεχίζει να στοιχειώνει τις σκέψεις μου.
                                                             Το ψαλίδι έσπασε και δεν μπορώ να κόψω το τείχος που
                                                              βρίσκεται μπροστά μου.
                                                              Σκαρφάλωσα και χτύπησαν τα όνειρά μου.
                                                              Θρύψαλα αδύνατον να μαζέψω. Θα πεις...
                                                                                                                                                          Κι έναν καιρό.