verdad {Volumen Dos}

DESEANDO AMOR -homenaje-

El Pajaro Espino

[...] Γύρισε στο θέμα που είχε σημασία για κείνη. "Δεν ξέρω πώς θα τα βγάλω πέρα δίχως εσάς, πάτερ. Πρώτα μου έφυγε ο Φρανκ, τώρα εσείς. Με τον Χαλ είναι αλλιώς' το ξέρω πως έχει πεθάνει κι ότι δεν μπορεί να γυρίσει ποτέ πίσω. Όμως εσείς κι ο Φρανκ είστε ζωντανοί! Θ' αναρωτιέμαι πάντα για το πώς περνάτε, τι κάνετε, αν σας πηγαίνουν όλα καλά, αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να κάνω για να σας βοηθήσω. Θα πρέπει  ν' αναρωτιέμαι ακόμα και για το αν θα ζείτε την κάθε φορά, έτσι δεν είναι;"
"Κι εγώ έτσι νιώθω, Μέγκυ, κι είμαι σίγουρος πως νιώθει κι ο Φρανκ τα ίδια".
"Όχι. Ο Φρανκ μάς ξέχασε... Θα μας ξεχάσετε και σεις".
"Ποτέ δε θα σε ξεχάσω, Μέγκυ, ούτε στιγμή όσο θα ζω. Και για τιμωρία μου θα ζήσω πολλά πολλά χρόνια". Σηκώθηκε και την έπιασε να τη σηκώσει κι εκείνη, πέρασε γύρω της τα χέρια του σ' ένα αγκάλιασμα χαλαρό, τρυφερό. "Νομίζω πως είναι το οριστικό μας αντίο αυτό, Μέγκυ. Δε θα μπορέσουμε να βρεθούμε μόνοι ξανά".
"Πάτερ, αν δεν ήσαστε κληρικός θα με παντρευόσαστε;"
Ο τίτλος τον ενόχλησε. "Μη με φωνάζεις έτσι όλη την ώρα! Ραλφ με λένε". Όμως αυτό δεν απαντούσε στο ερώτημά της.
Μόλο που την κρατούσε στην αγκαλιά του, δεν είχε καμιά πρόθεση να τη φιλήσει. Το φεγγάρι είχε φύγει κι ήταν πυκνό το σκοτάδι' σχεδόν δεν έβλεπε το στραμμένο κατά το δικό του πρόσωπό της. Ένιωθε τα μικρά, στητά στήθη της χαμηλά πάνω στο στέρνο του' μια αίσθηση περίεργη, ανησυχητική. Κι ακόμα πιο ανησυχητικό ήταν το γεγονός πως, με μια φυσικότητα λες κι αγκάλιαζε κάθε μέρα άντρες, είχε τυλίξει τα χέρια της γύρω από το λαιμό του και τα είχε σφίξει γερά το ένα με το άλλο.

Ποτέ στη ζωή του δεν είχε φιλήσει καμιά γυναίκα ερωτικά, δεν ήθελε να το κάνει ούτε και τώρα' ούτε η Μέγκυ το ήθελε, ήταν σίγουρος. Θα περίμενε ένα ζεστό αντίο, ένα γρήγορο χάδι, αυτά που θα ζητούσε από τον πατέρα της αν ήταν να φύγει ο Πάντυ από το σπίτι. Ήταν περήφανη κι ευαίσθητη' θα την είχε πληγώσει βαθιά πριν που είχε πάρει τα πολύτιμα όνειρά της και τα είχε αναλύσει με τρόπο αδιάφορο κι απόμακρο. Θα την παρηγορούσε καθόλου αν μάθαινε πως ήταν πολύ χειρότερος ο πόνος του από το δικό της; Όπως έσκυψε το κεφάλι του να βρει το μάγουλό της, η Μέγκυ ανασηκώθηκε στις μύτες και περισσότερο από τύχη παρά από σκοπιμότητα, άγγιξε με τα χείλια της τα δικά του. Τραβήχτηκε σαν να είχε γευτεί το δηλητήριο αράχνης, μετά έγειρε μπρος ξανά προτού τη χάσει, προσπάθησε να πει κάτι πάνω στο γλυκό κλειστό της στόμα, που άνοιξε όπως έκανε να του απαντήσει η Μέγκυ. Καθώς τη φιλούσε σαν να έπαιρνε την τελευταία του ανάσα, θαρρείς κι έγινε ρευστό το κορμί της, ένα ζεστό αναλυτό σκοτάδι' το ένα του χέρι ήταν σφιγμένο γύρω από τη μέση της, το άλλο στο μήκος της πλάτης της, με την παλάμη χωμένη στα μαλλιά της, να της κρατάει το πρόσωπο στραμμένο στο δικό του, σαν να φοβόταν πως θα του έφευγε εκείνη την ίδια στιγμή, πριν προφτάσει να καταλάβει και να καταχωρήσει στο νου του τούτη την απίστευτη παρουσία που ήταν η Μέγκυ. Που ήταν η Μέγκυ, και που δεν ήταν η Μέγκυ συνάμα, πολύ ξένη για να είναι γνώριμη, γιατί η δικιά του η Μέγκυ δεν ήταν γυναίκα, δε σου έδινε την αίσθηση μιας γυναίκας, δε θα μπορούσε ποτέ να γίνει γυναίκα γι' αυτόν. Όπως δε θα μπορούσε κι ο ίδιος να γίνει άντρας για κείνη. [...]

vacío

- επιτέλους μια απολύτως ανεκτή και υποφερτή κατάσταση.

Rose Fitzgerald Kennedy

It has been said, time heals all wounds. I do not agree. The wounds remain. In time, the mind, (protecting its sanity), covers them with scar tissue and the pain lessens. But, it is never gone.

verdad

"Κάθε στιγμή
η ευτυχία είναι
δίπλα μας και
το μόνο που
ζητάει είναι να
εγκαταλείψουμε
το πλαίσιο των
προηγούμενων
εμπειριών μας,
ώστε να ζήσουμε
από την αρχή
τα πάντα.
Όταν κάνεις
τη μνήμη απαίτηση,
χάνεις την αγάπη..."

llama eterna [INGLÉS]

Cold.
That's the point when you realize, you may never forget him, but it's impossible to love him for ever.
It's always going to be there, only different.
Like a cold memory.
A flame out of water.
A frozen spark.

Εpílogo

Είναι πραγματικά η τελευταία φορά που γράφω για 'σένα. Κανείς δε θα με πιστέψει με τόσες επαναλήψεις αλλά με πιστεύω εγώ. Δεν ψάχνω λογοτεχνικές τεχνικές, θα είμαι απλή...πεζή...ξεκάθαρη. Όπως ξεκάθαρος είσαι και εσύ πλέον. Η τελευταία μου προσπάθεια προσέγγισης δεν αποσκοπούσε πουθενά παρά μόνο στην κάλυψη ενός κενού του παρελθόντος που πίστεψα ότι μπορούσε να καλυφθεί. Δεν είσαι έτοιμος κατάλαβα. Από απόψε λοιπόν θα πάψει να με νοιάζει πότε θα νιώσεις έτοιμος. Δεν γνωρίζω αν εγώ είμαι έτοιμη να προχωρήσω αλλά δεν μου έχεις αφήσει πια την παραμικρή επιλογή. Δεν είχα δεύτερες σκέψεις για μας, γιατί το "μας" δεν υπήρξε ποτέ. Όπως είπα το μόνο που ήθελα ήταν να "κλείσω ειρηνικά" τον κύκλο. Να βρω έστω και ένα ελαφρυντικό για 'σένα, να σε δικαιολογήσω, να σε θυμάμαι λιγότερο άσχημα. Εσύ όμως το μόνο που κάνεις συνεχώς είναι να μου υπενθυμίζεις πόσο δίκιο έχω και εγώ και όλοι γύρω μου για 'σένα. Το μόνο που κάνεις είναι να μου δημιουργείς τη χειρότερη ανάμνηση ανθρώπου. Κανένα ελαφρυντικό, καμιά δικαιολογία λοιπόν. Τώρα πραγματικά ξέρω ότι δεν την αξίζεις. Όπως δεν αξίζεις τίποτα δικό μου, όπως δεν άξιζες ποτέ. Μεγάλη πίκρα βγάζουν αυτά που γράφω αλλά ειλικρινά εύχομαι να μπορούσα να περιγράψω το πώς νιώθω απόψε. Εν τέλει μπορεί να αποδειχθεί πως η συμπεριφορά σου μόνο για καλό δικό μου ήταν. Αυτή τη φορά, αυτήν την τελευταία φορά, δε θα κλείσω με κάποια ευχή του τύπου "να 'σαι καλά", "να προσέχεις", "χάρηκα που σε γνώρισα". Όχι, στέρεψαν οι "ευγένιές" μου. Μου τις πέταξες όλες απόψε. Η ηλικία πράγματι δεν παίζει κανένα ρόλο σε ορισμένα πράγματα. Αποδείχθηκα πολύ πιο ώριμη, πολύ πιο "σοφή" (μου το επιτρέπω να το πω) από εσένα παρά το χάσμα μόρφωσης και ηλικίας που υπάρχει μεταξύ μας. Εγώ έχω δίπλα μου ανθρώπους που νοιάζονται για 'μένα και με αγαπούν. Εσύ; Στο τέλος δε θα μείνει κανείς παρά μόνο το καυστικό σου χιούμορ και ο "γλεντζέδικος" χαρακτήρας σου. Να τα χαίρεσαι όλα τα προτερήματά σου αυτά. Όπως είπα δεν θα σου ευχηθώ τίποτα. Μάλιστα κακώς σου αφιέρωσα και μισή ώρα ακόμα από τη ζωή μου για να γράψω αυτά τα λόγια. Αντίο και...κρίμα! Για τον χρόνο μου, τα αισθήματά μου και τα τρία αυτά χρόνια της ζωής μου. Όχι για 'σένα. Για 'σένα τίποτα πια...

mi batalla

"Μόνο αυτοί που αγαπάμε μπορούν να μας προδώσουν. Ο πόνος της προδωσίας είναι αβάσταχτος...σαν να σε σπρώχνουν ξαφνικά στο κενό. Είσαι χαμένος..άδειος..γιατί πάντα από πίσω υπάρχει αγάπη. Η αγάπη που άλλοι ονειρεύονται, που άλλοι αρνούνται και που άλλοι δεν έζησαν ποτέ. Κι εσύ την έχασες...για πάντα."

Μ' άρεσε και είπα να το παραθέσω... Σκέφτομαι ότι ίσως θα 'πρεπε να σχολιάσω κάτι πάνω σ' αυτό. Μια και είναι κάτι που γνωρίζω άμμεσα. Μέ όλους τους τρόπους και σε όλο του το μεγαλείο. Αν μπορεί να θεωρηθεί μεγαλειώδες ένα τέτοιο συναίσθημα. Ίσως κάθε συναίσθημα εμπεριέχει κάτι το "σπουδαίο", κάτι το "άξιο θαυμασμού", ίσως μερικές φορές δεν θέλεις να το δεις. Ίσως... Αντιμετωπίζοντας -ακόμα- κάποια εναπομείναντα φαντάσματα περνούν οι μέρες. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δεν πρόκειται να εξαφανιστούν ποτέ στ' αλήθεια. Μπορεί γι' αυτό να λέγονται και "φαντάσματα". Γιατί υπάρχουν χωρίς να φαίνονται. Υπάρχουν όμως. Και με τρομάζουν κάποιες φορές. Και με κουράζουν πολύ, και με πνίγουν. Μια μάχη που ποτέ δεν τελειώνει απλά κατασταλάζει για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Στο σημείο εκείνο που θες να αλλάξεις πεδίο (μάχης;) και αντιπάλους -ή καλύτερα συμμάχους- πάλι έρχονται οι παλιοί λογαριασμοί να σου θυμήσουν ότι όχι δεν ξεμπέρδεψες έτσι απλά μαζί τους. Αυτά τα αποκρουστικά φαντάσματα. Πιστεύεις ότι υπάρχουν φαντάσματα; Ή τα δημιουργεί το μυαλό σου από το πουθενά; Αν μου απαντήσεις θα σκεφτώ μήπως βρω κι εγώ κάποια απάντηση...

¡Bienvenidos!

  Κι εκεί που λες ότι δεν έχει πιο κάτω, εκεί που δεν βλέπεις κάποιο φως πουθενά, σ'εκείνο ακριβώς το σημείο που έχεις φτάσει να λυπάσαι τον εαυτό σου έρχεται κάτι και σου θυμίζει πως υπάρχει τελικά το άσπρο χρώμα. Και το μπλέ και το πράσινο και το κίτρινο και το...κόκκινο! Βγαίνεις λοιπόν από την μαυρίλα σου (διστακτικά στην αρχή) και ξεκινάς να περπατάς. Φτάνει το σύρσιμο. Το βαρέθηκες. ΣΕ βαρέθηκες.
 Ωραία...σηκώθηκες. Και μετά; Προσπαθείς να θυμηθείς πώς είναι να σε νοιάζουν τα πράγματα. Πώς είναι να θες να ξυπνήσεις το πρωί και να μη φοβάσαι να έρθει το βράδυ. Προσπαθείς να θυμηθείς πώς είναι να νιώθεις σαν παιδί. Σ' αυτό το σημείο αρχίζεις και φοβάσαι μη τυχόν και αποκτήσεις ξανά την παιδική σου αφέλεια αλλά αυτό είναι σχεδόν αδύνατο. Όταν τη χάσεις μια φορά, δεν επιστρέφει ποτέ πίσω. Μπορεί να θες να πιστεύεις ότι γύρισε αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι εκεί. Με αυτές τις σκέψεις, ξεχνιέσαι και παρατηρείς ότι έχεις κάνει ήδη τρία βήματα. Όχι, αυτά τα βήματα δεν είναι τα ίδια με εκείνα που έκανες παλιά. Δεν θα το επιτρέψεις να είναι τα ίδια. Τώρα δεν τρέχεις, περπατάς. Και προσέχεις που και πώς πατάς. Γιατί ξέρεις ότι χρειάζεται να είσαι ασφαλής. Πάνω από όλα τα άλλα. Πάμε λοιπόν.

RΕ-habilitación [etapa final]

 Ώρες ψάχνω να βρω παρομοιώσεις να γράψω...προσπαθώ να βρω ένα κρυφό μέσο να πω αυτά που σκέφτομαι και δεν αντέχω να ακούγονται φωναχτά ούτε μέσα στο μυαλό μου. Η γλώσσα μ' απογοήτευσε γι' αυτό θα περιοριστώ στα γεγονότα ως έχουν.
 Η διακοπή κάθε επαφής δείχνει να έχει αποτέλεσμα προς το παρόν. Σε σκέφτομαι όλο και λιγότερο (ας εξαιρέσουμε το χθεσινό μου όνειρο γιατί ήταν κάτι αυθόρμητο και ξαφνικό) και δεν μπορώ πια να μας φανταστώ μαζί εύκολα. Τίποτα δεν είναι πια απλό και εύκολο. Τίποτα δεν είναι το ίδιο και συνειδητοποιώ σιγά σιγά (πραγματικά αυτή τη φορά) ότι απλά δεν ήταν γραφτό. Συνειδητοποιώ ότι δεν είναι γραφτό. Συνειδητοποιώ ότι ούτε πρόκειται να γραφεί κάτι ποτέ. Μόνο εγώ θα μείνω να γράφω. Ελπίζω όχι για σένα. Μην με παρεξηγήσεις. Απλά δεν έχει νόημα. Ποτέ δεν είχε, όμως εγώ έψαχνα να το βρω. Και τώρα που ξεκαθαρίζει το τοπίο όλα φαίνονται διαφορετικά. Παιδικά, αστεία, ντροπιαστικά (και για τους δυο μας), αθώα και πονηρά μαζί. Μου πήρε μισό χρόνο για να το καταφέρω αυτό (χωρίς να εγγυόμαι ότι έχω αγγίξει το τελικό στάδιο) όμως ειλικρινά πίστευα ότι θα χρειαστώ περισσότερο. Και παρόλο που παρουσιάζω την "αποχή" μου με χαρά, την ίδια στιγμή γράφω για σένα...πάλι. Ίσως θα ήταν φρόνιμο να σταματήσω για να φανούν τα λόγια μου ως απλή καταγραφή γεγονότων και όχι συνέχεια μιας άσχημης εμμονής. Το δέχομαι...

Una fiesta de olvidar

Πριν τέσσερις μέρες, ο μήνας είχε 29 κι εγώ ούτε που το πρόσεξα. ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ...

Cuando Nietzsche lloró

<< Ν' αντιμετωπίσουμε την εμμονή μου άμεσα! Με καταστρέφει. Μου εξαντλεί ολόκληρη τη ζωή μου. Δεν ζω στο τώρα. Ζω στο παρελθόν ή σ' ένα μέλλον που ποτέ δεν θα έρθει >>.

Cancion De La Sangre

d u e l o

                                               "πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.."

Día 179 (y cuento)

 Κι άλλες σκέψεις..και συμπεράσματα...και επιχειρήματα...και αποφάσεις καλά παρμένες...γιατί όμως κάτι δεν πάει καλά; Γιατί κάτι δεν κολλάει; Όχι μόνο απόψε. Δε θα πω ψέματα πως είναι τάχα η πρώτη φορά, γιατί δεν είναι. Ίσως από τις λίγες φορές που το σκέφτομαι πάλι. Ένα θρασύ "ν" θέλει να χωθεί ξανά στην πρόταση αλλά το αποφεύγω. Το διώχνω, μια και είναι το μόνο που έμεινε να διώξω. Μπορεί να καταφέρνω να απασχολούμαι με άλλα θέματα καθ' όλη τη διάρκεια της μέρας αλλά η νύχτα, το ξημέρωμα, γενικά οι ώρες μετά τα μεσάνυχτα είναι από μόνες τους αφιερωμένες σε ένα συγκεκριμένο μέρος των συλλογισμών μου. Κι αυτοι, γυρνούν πάντα στον τόπο του εγκλήματος. Όχι, σε αυτό δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ. Ας κάνω ησυχία. Μην ακούσει κανείς αυτό που μόλις σκέφτηκα. Το έχουμε ξεκαθαρίσει. "Υπεράνω όλων". Υπεράνω... εαυτού άσε με να πω.
 Οι συλλογισμοί μου λοιπόν, οι σκέψεις μου αν θες, βρίσκουν μόνιμη κατοικία μετά τα μεσάνυχτα. Δεν θα αρνηθώ ότι ΔΕΝ με δυσαρεστεί το γεγονός αυτό. Πως γίνεται να με δυσαρεστεί η σκέψη μιας οντότητας που κατάφερε το ακατόρθωτο; Να σκορπά την απόλυτη ευτυχία και την απόλυτη δυστυχία την ίδια ακριβώς στιγμή. Διότι σε μια στιγμή έχω καταφέρει να χωρέσω τα χρόνια. Δεν μου καταναλώνουν πoλλή μνήμη έτσι. Τα συμπιέζω σε μια στιγμή και στον κόσμο φαίνεται ότι μπορώ να χωρέσω κι άλλα. Μπορώ;
 Δύο απόλυτες καταστάσεις επομένως. Φαντάσου...φαντάσου να γεννιέται κάτι μέσα από τον ίδιο του το θάνατο. Ή όχι. Φαντάσου καλύτερα να πεθαίνει κάτι επειδή γεννήθηκε. Έτσι, σαν να συνυπάρχει ο θάνατος και η ζωή. Πως γίνεται αυτό; Πολύ απλά. Με το φόβο. Ο φόβος κινεί τα νήματα πάντα. Εξαιτίας του φόβου υπάρχει δράση και για χάρη του πάλι όλα σταματούν. Πώς να σταθείς απέναντι στο φόβο; Δεν ξέρεις τι θα σου προκαλέσει κάθε φορά. Και πώς να κατηγορήσεις κάποιον που φοβάται; Γι' αυτό κατηγορείς τον εαυτό σου που δεν φοβάται ό,τι και ο άλλος. Γιατί...ποιος ξέρει τι μπορεί να κάνει ένας κοινός φόβος... Μπορεί να σου δώσει την απάντηση που ψάχνεις.
 Είναι ευχάριστο να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάποια σωτηρία στα ερωτήματα τα δεδομένα αναπάντητα. Αλλά και πάλι σκέψου. Αν δεν μπορείς να αντέξεις την σωτηρία αυτή; Ποιος θα φταίει μετά; Το ρίσκο. Άλλος παράγοντας. Ρισκάρεις για να φαίνεσαι δυνατός, γενναίος, ανεξάρτητος, κύριος του εαυτού σου. Μια λάθος κίνηση και μετά το μάταιο ρίσκο σου θα γίνει τρόπος ζωής, που χάρη της διατήρησης των επιθέτων που αναφέρθηκαν, θα κουβαλάς μέχρι το επόμενο μάταιο ρίσκο. Και τελικά αναρωτιέσαι. Αξίζει; Κι αν δεν αξίζει πώς μπορώ να λειτουργήσω επιτέλους λογικά;
 Μισώ τη λέξη αυτή. Μην με παρεξηγήσεις, την χρησιμοποιώ την "λογική" μου, αλλά να..όταν νυχτώνει όπως σου είπα κάτι γίνεται και...να...δεν την βρίσκω! Χάνεται και δεν μπορώ να δω που είναι! Όχι δε φταίω εγώ... Η λογική μου φταίει. Ναι, αυτή. Αυτή που δεν φρόντισε να ωριμάσει το μυαλό μου νωρίτερα. Αυτή δεν μου πρόσθεσε ψεύτικες, φτιαχτές εμπειρίες, που να με αποτρέψουν. Aυτή φταίει ναι. Και τώρα δηλαδή, εγώ δεν βρίσκω πού είναι η λογική μου. Αλλιώς θα κοιμόμουν ήσυχα χωρίς να με απασχολει..ς. Ωχ! το "ν" το έδιωξα αλλά αυτό εδώ μου...ξέφυγε!
 Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σου απευθύνω πάντα το λόγο. Μου έχεις απαντήσει σπάνιες φορές και αυτές ποτέ δεν με κάλυψαν. Όχι τις υπερβολικές μου απαιτήσεις. Δεν κάλυψαν ποτέ οι απαντήσεις σου αυτά που ήξερα ότι ήθελαν να πουν. Δεν έβαλες ποτέ τις λέξεις στη σωστή σειρά παρόλο που αυτή είναι η δουλειά σου. Εγώ προσπάθησα αλλά δεν ήξερα πως να τις στερεώσω για να μην πέσουν. Πάντα έπεφταν οι λέξεις μου. Γλιστρούσαν και έσπαγαν. Οι λέξεις μου...
 Πρέπει να μάθω να τους βάζω γερά θεμέλια. Μου λείπει κι αυτός ο διάλογος (γλύτωσα ένα "ς" εδώ..ανακούφιση!), που με κρατούσε σε εγρήγορση, αλλά δεν μπόρεσα να αξιοποιήσω λόγω της χαμένης μου λογικής. Τότε, ξέρεις, η λογική μου είχε να με συναντήσει πολύ καιρό. Από την μέρα που σε γνώρισα για να είμαι ειλικρινής. Μετά το τέλος, ο εγωϊσμός έπιασε από τα μαλλιά τη λογική μου και την στρίμωξε μέσα στο κεφάλι μου. Αλλά τα βράδια, όταν εκείνος κοιμάται, φεύγει πάλι. Και τότε, σε σκέφτομαι ξανά. Χωρίς να έχω τύψεις, χωρίς να με κάνει να ντρέπομαι ο εγωϊσμός μου. Ποτέ δεν ντράπηκα που σε σκέφτηκα. Μια ένοχη απόλαυση ήταν πάντα για μένα. Να πω "είναι"; Θα το σκεφτώ απλά χαμηλόφωνα, μη και με ακούσει κανείς. Είναι αστείες οι μέρες που σε σκέφτομαι. Είναι τόσες πολλές, που είναι αστείες. Δεν μπορείς να τις μετρήσεις κι έτσι απλά γελάω το ίδιο χαμηλόφωνα. Πολλή ησυχία έπεσε. Καλύτερα, αν υπολογίσεις τα λεπτά που έχουν περάσει από το πρώτο χτύπημα των καμπάνων. Δεν μπορώ να ακούω τις καμπάνες να χτυπούν το ξημέρωμα. Είναι σαν να μου επιβάλουν να σταματήσω να σε σκέφτομαι και να φωνάξω βιαστικά τη λογική μου πίσω πριν ξυπνήσει αυτός ο ανυπόφορος εγωϊσμός από τον βραδινό του ύπνο.
Καλώς ήρθες και πάλι λοιπόν λογική μου. Εύχομαι να πέρασες ένα όμορφο βράδυ έξω...

el pequeño príncipe

"Δεν ήξερα πια τι να πω...αισθανόμουν πολύ αδέξιος. Δεν ήξερα πώς να τον βρω...πού να τον προφτάσω... Είναι τόσο μυστήριος τόπος, η χώρα των δακρύων..."

Mi historia gris

Y entonces el corazon de amor se rompio en mil pedazos....
Y amor se convirfio en dolor...
Y el dolor aun esta buscando el miedo razon rechazo su amor...

Pérdida