Οι συλλογισμοί μου λοιπόν, οι σκέψεις μου αν θες, βρίσκουν μόνιμη κατοικία μετά τα μεσάνυχτα. Δεν θα αρνηθώ ότι ΔΕΝ με δυσαρεστεί το γεγονός αυτό. Πως γίνεται να με δυσαρεστεί η σκέψη μιας οντότητας που κατάφερε το ακατόρθωτο; Να σκορπά την απόλυτη ευτυχία και την απόλυτη δυστυχία την ίδια ακριβώς στιγμή. Διότι σε μια στιγμή έχω καταφέρει να χωρέσω τα χρόνια. Δεν μου καταναλώνουν πoλλή μνήμη έτσι. Τα συμπιέζω σε μια στιγμή και στον κόσμο φαίνεται ότι μπορώ να χωρέσω κι άλλα. Μπορώ;
Δύο απόλυτες καταστάσεις επομένως. Φαντάσου...φαντάσου να γεννιέται κάτι μέσα από τον ίδιο του το θάνατο. Ή όχι. Φαντάσου καλύτερα να πεθαίνει κάτι επειδή γεννήθηκε. Έτσι, σαν να συνυπάρχει ο θάνατος και η ζωή. Πως γίνεται αυτό; Πολύ απλά. Με το φόβο. Ο φόβος κινεί τα νήματα πάντα. Εξαιτίας του φόβου υπάρχει δράση και για χάρη του πάλι όλα σταματούν. Πώς να σταθείς απέναντι στο φόβο; Δεν ξέρεις τι θα σου προκαλέσει κάθε φορά. Και πώς να κατηγορήσεις κάποιον που φοβάται; Γι' αυτό κατηγορείς τον εαυτό σου που δεν φοβάται ό,τι και ο άλλος. Γιατί...ποιος ξέρει τι μπορεί να κάνει ένας κοινός φόβος... Μπορεί να σου δώσει την απάντηση που ψάχνεις.
Είναι ευχάριστο να σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάποια σωτηρία στα ερωτήματα τα δεδομένα αναπάντητα. Αλλά και πάλι σκέψου. Αν δεν μπορείς να αντέξεις την σωτηρία αυτή; Ποιος θα φταίει μετά; Το ρίσκο. Άλλος παράγοντας. Ρισκάρεις για να φαίνεσαι δυνατός, γενναίος, ανεξάρτητος, κύριος του εαυτού σου. Μια λάθος κίνηση και μετά το μάταιο ρίσκο σου θα γίνει τρόπος ζωής, που χάρη της διατήρησης των επιθέτων που αναφέρθηκαν, θα κουβαλάς μέχρι το επόμενο μάταιο ρίσκο. Και τελικά αναρωτιέσαι. Αξίζει; Κι αν δεν αξίζει πώς μπορώ να λειτουργήσω επιτέλους λογικά;
Μισώ τη λέξη αυτή. Μην με παρεξηγήσεις, την χρησιμοποιώ την "λογική" μου, αλλά να..όταν νυχτώνει όπως σου είπα κάτι γίνεται και...να...δεν την βρίσκω! Χάνεται και δεν μπορώ να δω που είναι! Όχι δε φταίω εγώ... Η λογική μου φταίει. Ναι, αυτή. Αυτή που δεν φρόντισε να ωριμάσει το μυαλό μου νωρίτερα. Αυτή δεν μου πρόσθεσε ψεύτικες, φτιαχτές εμπειρίες, που να με αποτρέψουν. Aυτή φταίει ναι. Και τώρα δηλαδή, εγώ δεν βρίσκω πού είναι η λογική μου. Αλλιώς θα κοιμόμουν ήσυχα χωρίς να με απασχολει..ς. Ωχ! το "ν" το έδιωξα αλλά αυτό εδώ μου...ξέφυγε!
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σου απευθύνω πάντα το λόγο. Μου έχεις απαντήσει σπάνιες φορές και αυτές ποτέ δεν με κάλυψαν. Όχι τις υπερβολικές μου απαιτήσεις. Δεν κάλυψαν ποτέ οι απαντήσεις σου αυτά που ήξερα ότι ήθελαν να πουν. Δεν έβαλες ποτέ τις λέξεις στη σωστή σειρά παρόλο που αυτή είναι η δουλειά σου. Εγώ προσπάθησα αλλά δεν ήξερα πως να τις στερεώσω για να μην πέσουν. Πάντα έπεφταν οι λέξεις μου. Γλιστρούσαν και έσπαγαν. Οι λέξεις μου...
Πρέπει να μάθω να τους βάζω γερά θεμέλια. Μου λείπει κι αυτός ο διάλογος (γλύτωσα ένα "ς" εδώ..ανακούφιση!), που με κρατούσε σε εγρήγορση, αλλά δεν μπόρεσα να αξιοποιήσω λόγω της χαμένης μου λογικής. Τότε, ξέρεις, η λογική μου είχε να με συναντήσει πολύ καιρό. Από την μέρα που σε γνώρισα για να είμαι ειλικρινής. Μετά το τέλος, ο εγωϊσμός έπιασε από τα μαλλιά τη λογική μου και την στρίμωξε μέσα στο κεφάλι μου. Αλλά τα βράδια, όταν εκείνος κοιμάται, φεύγει πάλι. Και τότε, σε σκέφτομαι ξανά. Χωρίς να έχω τύψεις, χωρίς να με κάνει να ντρέπομαι ο εγωϊσμός μου. Ποτέ δεν ντράπηκα που σε σκέφτηκα. Μια ένοχη απόλαυση ήταν πάντα για μένα. Να πω "είναι"; Θα το σκεφτώ απλά χαμηλόφωνα, μη και με ακούσει κανείς. Είναι αστείες οι μέρες που σε σκέφτομαι. Είναι τόσες πολλές, που είναι αστείες. Δεν μπορείς να τις μετρήσεις κι έτσι απλά γελάω το ίδιο χαμηλόφωνα. Πολλή ησυχία έπεσε. Καλύτερα, αν υπολογίσεις τα λεπτά που έχουν περάσει από το πρώτο χτύπημα των καμπάνων. Δεν μπορώ να ακούω τις καμπάνες να χτυπούν το ξημέρωμα. Είναι σαν να μου επιβάλουν να σταματήσω να σε σκέφτομαι και να φωνάξω βιαστικά τη λογική μου πίσω πριν ξυπνήσει αυτός ο ανυπόφορος εγωϊσμός από τον βραδινό του ύπνο.
Καλώς ήρθες και πάλι λοιπόν λογική μου. Εύχομαι να πέρασες ένα όμορφο βράδυ έξω...
No comments:
Post a Comment