¡Bienvenidos!

  Κι εκεί που λες ότι δεν έχει πιο κάτω, εκεί που δεν βλέπεις κάποιο φως πουθενά, σ'εκείνο ακριβώς το σημείο που έχεις φτάσει να λυπάσαι τον εαυτό σου έρχεται κάτι και σου θυμίζει πως υπάρχει τελικά το άσπρο χρώμα. Και το μπλέ και το πράσινο και το κίτρινο και το...κόκκινο! Βγαίνεις λοιπόν από την μαυρίλα σου (διστακτικά στην αρχή) και ξεκινάς να περπατάς. Φτάνει το σύρσιμο. Το βαρέθηκες. ΣΕ βαρέθηκες.
 Ωραία...σηκώθηκες. Και μετά; Προσπαθείς να θυμηθείς πώς είναι να σε νοιάζουν τα πράγματα. Πώς είναι να θες να ξυπνήσεις το πρωί και να μη φοβάσαι να έρθει το βράδυ. Προσπαθείς να θυμηθείς πώς είναι να νιώθεις σαν παιδί. Σ' αυτό το σημείο αρχίζεις και φοβάσαι μη τυχόν και αποκτήσεις ξανά την παιδική σου αφέλεια αλλά αυτό είναι σχεδόν αδύνατο. Όταν τη χάσεις μια φορά, δεν επιστρέφει ποτέ πίσω. Μπορεί να θες να πιστεύεις ότι γύρισε αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι εκεί. Με αυτές τις σκέψεις, ξεχνιέσαι και παρατηρείς ότι έχεις κάνει ήδη τρία βήματα. Όχι, αυτά τα βήματα δεν είναι τα ίδια με εκείνα που έκανες παλιά. Δεν θα το επιτρέψεις να είναι τα ίδια. Τώρα δεν τρέχεις, περπατάς. Και προσέχεις που και πώς πατάς. Γιατί ξέρεις ότι χρειάζεται να είσαι ασφαλής. Πάνω από όλα τα άλλα. Πάμε λοιπόν.