Μια φορά...
ήταν αυτό εκεί και με κοιτούσε.
Δεν το ζήτησα. Εγώ ποτέ.
Διαπεραστικά σαν ξίφη τα μάτια.
Το χρώμα τους δεν θυμάμαι να το 'χα ξαναδεί.
"Όχι από εδώ", η απάντηση που πήρα.
Τον τόπο, άγνωστο μου χαρακτήρισαν.
Μακρινό και άβατο τοπίο. Απαγορευμένο σε 'μένα.
"Γιατί;" ρώτησα.
Μια λευκή σελίδα με κίτρινες κουκίδες.
Ό,τι ισχύει, ισχύει. Ποιος το ορίζει;
Άγραφοι νόμοι κι απαράβατοι.
Τι κι αν η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς;
Η σελίδα συνεχίζει να στοιχειώνει τις σκέψεις μου.
Το ψαλίδι έσπασε και δεν μπορώ να κόψω το τείχος που
βρίσκεται μπροστά μου.
Σκαρφάλωσα και χτύπησαν τα όνειρά μου.
Θρύψαλα αδύνατον να μαζέψω. Θα πεις...
Κι έναν καιρό.
No comments:
Post a Comment